Jerzy Kałucki, POLE, 1963

72 x 76cm - akryl, płótno

sygn. na odwr. śr.: Jerzy Kałucki 1963 | „Pole“
 
O obrazach Jerzego Kałuckiego z lat 1961-1965, powstających w czasach rozkwitu „malarstwa materii“ w Europie, tak pisała Bożena Kowalska: 
Kałucki sięgnął wprawdzie, tak jak wielu, po elementy materii z najbliższego otoczenia; po sznurek i kawałki płótna, by wklejać je w obraz. Ale w sposób całkowicie odmienny niż inni tworzył ze sznurka na powierzchni obrazowej konstrukcję czystych, geometrycznych podziałów, tak jak to czynił w poprzednich płótnach za pomocą namalowanej, czarnej kreski. Wierny cechującej go zawsze potrzebie umiaru i ładu, wszystkie te kompozycje utrzymywał w rygorach prawie ascetycznej skromności. Najczęściej bliskie gamie achromatycznej, subtelne kolory wypełniające pola wyznaczone liniami geometrycznej struktury były wyzbyte materialności. Jakby dla podkreślenia ich nieważkości, prawie-niebytu, skontrastowane zostały z nieco zgrzebną materią płóciennych skrawków i sznurów. Reliefowo wypukłe, akcentowały one swoją materialność dzięki wędrującej obok nich ciemnej kresce cienia. 
Choć w pracach ze sznurkiem zastosowany został sposób kształtowania powierzchni obrazu właściwy malarstwu materii, nie da się ich do tego nurtu zaliczyć. Dominującą rolę zdobył w nich bowiem ład i asceza geometrycznej kompozycji. (B. Kowalska, Przestrzenie Jerzego Kałuckiego, Warszawa 2006, s. 20, 24) 

Obraz wystawiany, wzmiankowany i reprodukowany m.in. w:: Obraz reprodukowany i opisany:
– Bożena Kowalska, Przestrzenie Jerzego Kałuckiego / Jerzy Kałucki’s Spaces, Okręg Warszawski Polskich Artystów Plastyków, Warszawa 2006, il., s. 21.
♣ Droit de suite: ♣ Do Ceny Zakupu doliczana będzie dodatkowo opłata wynikająca z prawa twórcy i jego spadkobierców do otrzymania wynagrodzenia zgodnie z Ustawą z dnia 4 lutego 1994 - o prawie autorskim i prawach pokrewnych (droit de suite).

Jerzy Kałucki (Lwów 1931- Kraków 2022) studiował na Wydziale Scenografii krakowskiej ASP, uzyskując dyplom w 1957. Projektował scenografie do spektakli w teatrach na Śląsku (m. in. Opera Śląska w Bytomiu, teatry w Katowicach i Sosnowcu), a także dla Teatru TV. Od 1981 wykładał malarstwo w PWSSP (obecnie ASP) w Poznaniu, od 1994 jako profesor. Od początku lat 60. wiele wystawiał, najczęściej w Galerii Krzysztofory w Krakowie, gdzie miał kilkanaście wystaw indywidualnych. Brał też udział w zbiorowych wystawach Grupy Krakowskiej, do której wstąpił w 1976. Uczestniczył w imprezach ruchu awangardowego w Polsce, m.in.: Plener Koszaliński, Osieki 1970; Sympozja "Złotego Grona", Zielona Góra 1969 i 1975; "Przestrzeń miasta", Chełm 1978; "Język geometrii", Białowieża 1983. Jego poszukiwania malarskie skupiają się na problemie przestrzeni. Początkowo tworzył kompozycje zbliżone wyrazem i sposobem opracowania do strukturalistycznej odmiany malarstwa materii, wprowadzając do swych prac elementy collage'u. Od lat 70. prowadził poszukiwania zbieżne z konceptualizmem, tworząc z użyciem różnych materiałów obiekty i instalacje oparte na wyliczeniach matematycznych i geometrycznych studiach nad przestrzenią. Sprawom tym artysta poświęcał też prace teoretyczne i teksty, zamieszczane w katalogach i czasopismach artystycznych.