Jerzy Kujawski (1921-1998), Kompozycja, 1961

olej, papier naklejony na płótno, 50,5 x 100 cm, sygnowany p.d.; "Kujawski" oraz na odwrocie: 'KUJAWSKI JERZY | 1961. | 100 X 50,5'



W czasie wojny, wysiedlony z Wielkopolski, mieszkał na przemian w Warszawie i Krakowie. Studiował w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Po zakończeniu wojny osiadł w Paryżu, gdzie nawiązał kontakty z paryską awangardą, a przede wszystkim z André Bretonem. W 1947 roku brał udział w słynnej międzynarodowej wystawie surrealizmu w Galerii Maeght w Paryżu.
Od końca 1949 roku do drugiej połowy lat 50. tworzył w nurcie abstrakcji gestu. W swoich obrazach podważał zasady kompozycji figuralnej, kładąc nacisk na przypadek, automatyzm, swobodny układ form i kolorów oraz niekontrolowaną ekspresję. W 1957 roku miał w Polsce pierwszą wystawę indywidualną w galerii Krzywe Koło w Warszawie, na której zaprezentował cykl obrazów utrzymanych w estetyce informel.

Na początku lat 60. jego twórczość koncentrowała się przede wszystkim na malarstwie materii. W drugiej połowie tej dekady artysta porzucił abstrakcję i ponownie zwrócił się ku figuracji, przefiltrowanej jednak przez ikonosferę świata mediów. Inspiracji szukał we współczesnym otoczeniu oraz w motywach zaczerpniętych z kultury masowej. Coraz częściej sięgał po monotypię, kalkomanię i serigrafię — techniki wykorzystywane przez artystów związanych ze sztuką pop. Ten nurt twórczości, w różnych wariantach, bliski sztuce końca XX wieku, dominował w jego dorobku aż do ostatnich prac powstałych w latach 90.