Litografia warsztatowa, papier 300 g, 47 x 32 cm w świetle passe – partout o wym. 57 x 42 cm; wydawca Centro Diffusione Cultura Milano; papier specjalnie do tego wydania wyprodukowany przez Cartiera Sterzi; nakład 1000 egz.; płyty litograficzne zostały zniszczone w celu uniknięcia nieautoryzowanych odbitek.
Obraz wg którego, powstała prezentowana litografia Picasso namalował w 1901 rozpoczynająs swój okres „błękitny” (1901-1904) . Oryginał w oleju znajduje się w Muzeum im.Puszkina w Moskwie.
Postać na obrazie: Portret przedstawia Jaume (Jaime) Sabartésa – hiszpańskiego poetę, rzeźbiarza i bliskiego przyjaciela Picassa, który w późniejszym życiu został jego osobistym sekretarzem i kustoszem pamięci.Kompozycja: Sabartés siedzi sam przy kawiarnianym stoliku, opierając podbródek na dłoni, z wzrokiem utkwionym w przestrzeń, co wyraża głębokie odosobnienie i melancholię. Przed nim stoi duży kufel piwa (le bock).
Wśród pierwszych obrazów z jego drugiego pobytu w Paryżu, ten obraz ukazuje odejście od rozproszonego rysunku pędzla, typowego dla jego wcześniejszych prac, na rzecz zdecydowanej redukcji obrazu do dwuwymiarowości. Od tematów typowego życia ludowego, tłumów w wielobarwnych miejscach, Picasso przechodzi do samotnych postaci, par i postaci z „półświata”, zgrupowanych w oszczędnej, pozornie płaskiej ikonie, wyrzeźbionej niczym wzorcowy odcisk, wyrażającej rzeczywistość i emocje w samych liniach i kolorach. Jego anonimowe życie w slumsach Montmartre, podobnie jak życie jego przyjaciela, poety Sabartèsa, który opisał ten okres w książce „Picasso, portrety i wspomnienia”, samotność i nocna bezwładność kawiarni znajdują w jakiś sposób odzwierciedlenie w tej syntezie koloru i formy. Picasso również zdecydowanie rezygnuje z charakteryzacji modela. Zanurzona w monochromatycznej, niebieskiej tonacji, raz wyblakłej, raz przyciemnionej, postać staje się bezosobowa, by zamiast tego zdefiniować ideę zamyślonego i melancholijnego śladu człowieka.
Okres błękitny w twórczości Pablo Picassa, trwający od 1901 do 1904 roku, to czas przełomowy naznaczony głęboką osobistą tragedią – samobójstwem przyjaciela artysty, Carlosa Casagemasa w 1901 r. To wydarzenie stało się dla Picassa punktem zwrotnym, który wywołał silną melancholię i depresję, odzwierciedlające się bezpośrednio w jego malarstwie. Styl błękitny charakteryzuje się dominacją zimnych, stonowanych odcieni niebieskiego – barwy symbolizującej smutek, samotność i introspekcję. Picasso świadomie używał tej palety kolorystycznej, by podkreślić ciężar emocjonalny swoich dzieł, nadając im głęboki, psychologiczny wyraz. Jego obrazy z tego okresu to niemal wizualna poezja cierpienia, w której estetyka koloru łączy się z wyrazistymi, uproszczonymi formami postaci.
Po okresie błękitnym powstał w twórczości Picassa w latach 1904-1906 okres różowy. Był to czas optymizmu i ocieplenia wizerunku jego dzieł po melancholijnym okresie błękitnym.
