Technika: litografia barwna na papierze, sygnowana ołówkiem p.d.: Leonor Fini; numerowana ołówkiem p.l.: XXXII/C
Rok: 1976
Oprawa: rama, passe-partout.
Wymiary: w św. p-p.: 50 x 46 cm, 73 x 67 cm
Oniryczna, teatralna scena z trzema kobiecymi postaciami – ulubiony motyw Leonor Fini. Po lewej naga bohaterka w błękitnych pończochach zajmuje tronik, po prawej klęcząca postać obejmuje białego łabędzia, w centrum stoi kobieta w koronkowej sukni i kapeluszu, trzymająca nóż. Delikatne, perłowe przejścia barw (róże, zielenie, pistacje i błękity) oraz matowa faktura odbitki wzmacniają aurę snu i rytuału. Kompozycja przywołuje mityczną „Ledę” i jednocześnie charakterystyczną dla Fini reinterpretację kobiecej władzy i ambiwalencji pożądania – zamiast przemocy mamy chłodny, niemal ceremonialny dystans i dominację spojrzeń. Symetria, oszczędne tło i miękkie modelunki nadają przedstawieniu elegancję właściwą grafikom artystki z lat 70.
Stan zachowania: bardzo dobry; papier czysty, bez ubytków; oprawa z drobnymi śladami użytkowania.
Proweniencja: kolekcja prywatna – Francja
Leonor Fini (1907-1996) – argentyńska malarka surrealistyczna
pochodzenia włoskiego. Urodziła się w Buenos Aires w Argentynie,
wychowywała się w Trieście we Włoszech. W wieku 17 lat przeniosła się do
Mediolanu, a następnie do Paryża. Tam poznała: Paula Éluarda, Maxa
Ernsta, Georges’a Bataille’a, Henri Cartier-Bressona, Pabla Picasso,
André Pieyre de Mandiargues oraz Salvadora Dalí i jego żonę Galę.
Podróżowała po Europie samochodem Cartier-Bressona, który w czasie
jednej z takich podróży wykonał słynne zdjęcie Fini nago w basenie.
Zdjęcie to sprzedano w 2007 za 305 000 dolarów (co jest ceną rekordową
za jego pracę). Malowała portrety Jeana Geneta, Anny Magnani, Jacques’a
Audiberti, Alidy Valli, Jeana Schlumbergera (projektant biżuterii) i
Suzanne Flon, jak również wielu innych znanych celebrytów Paryża.
Mimo bliskich związków z kręgiem surrealistów, sama nie uważała się za
jedną z nich. Jednak jej prace wystawiano często razem z dziełami
surrealistów. Jej obrazy są bardzo osobiste i symboliczne, czasem nieco
teatralne. Widać w nich fascynację kobiecym ciałem i seksualnością.
Podczas pracy dla Elsy Schiaparelli zaprojektowała flakon perfum
Shocking, który stał się standardowym produktem firmy Schiaparelli.
Projektowała też kostiumy i dekoracje dla teatru, baletu i opery.
Zaprojektowała kostiumy do filmów Renato Castellani – Romeo i Julia
(1954) i Johna Hustona Walk with Love and Death (1968). Była raz
zamężna, na krótko, z Fedrico Venezianim. Od 1941 roku była związana z
włoskim arystokratą, byłym konsulem w Monako Stanislao Leprim, który pod
jej wpływem zajął się malarstwem surrealistycznym. Od 1952 roku Fini
związała się z polskim pisarzem i publicystą Konstantym Jeleńskim. Od
tego roku aż do śmierci Lepriego (1980) i Jeleńskiego (1987), mieszkali
razem we troje w domu w Paryżu, prowadząc intensywne życie towarzyskie i
obracając się wśród bohemy artystycznej. Wszyscy troje byli biseksualni
i prowadzili także dość swobodne życie seksualne, wchodząc w zewnętrzne
związki. Za namową Jeleńskiego Fini udostępniła Galerii Lambert
(pomysłodawcą i założycielem był Kazimierz Romanowicz) listę adresów
marszandów, kolekcjonerów, snobów i bywalców salonów oraz krytyków
sztuki.
