Alfred Lenica, Pejzaż - Droga do Balciku II

olej, tektura, wym. 50 x 68 cm, sygn. p. g. "Lenica", na odwrociu napis "Droga do Balciku II", dat. ok. 1950 r.

Alfreda Lenicę (1899–1977) z Poznaniem łączyły nie tylko studia podjęte w 1922 roku na Wydziale Prawno-Ekonomicznym Uniwersytetu Poznańskiego. W 1923 roku wstąpił do tutejszego Konserwatorium Muzycznego, działającego pod
egidą Teatru Wielkiego, gdzie kształcił się w klasie instrumentów smyczkowych. W 1925 roku rozpoczął naukę w Prywatnym Instytucie Sztuk Pięknych pod kierunkiem Adama Hannytkiewicza. To właśnie tam poznał swoją przyszłą żonę, Janinę Kubowicz, córkę malarza Piotra Kubowicza. Lenica porzucił muzykę i pracę w teatrze na rzecz malarstwa, które stało się jego główną pasją aż do czasu wysiedlenia z Poznania w 1940 roku. Tworzył dekoracje teatralne, portrety oraz popularne kompozycje w stylu malarstwa Aksentowicza. Wczesne prace artysty ukazują jego ewolucję twórczą – od poprawnych martwych natur i kompozycji z okresu przedwojennego po obrazy z początku lat 50., które zapowiadały późniejsze, przełomowe dzieła. Jego twórczość z tego okresu była daleka od rodzącego się socrealizmu i nawiązywała do nowoczesnego malarstwa europejskiego.